Varoşlarda belki de bir sûr sesidir

Esenler'de büyüdüm ben... İlk kavgamı orada ettim. Konfeksiyona giden insanları, siyah giyen büyükleri, dul kadınların acılarını orada gördüm. Minübüslerde ezilme korkusunu, Eminönü'ne gitme planlarını orada yaşadım. Sürekli taşınmak zorunda kalan ailelerde, en çok yarayı çocukların aldığını orada öğrendim.. Aşağıdaki şiir o günlerin anısına yazılmıştır...

 

Varoşlarda belki de bir sûr sesidir

 

Minibüslerde sıkışan omuzlardır

Yurdumun başını yasladığı

Dövüşmeyen çocuklar sahtedir

Sahtedir ağladığı

İnsan insana değince insan

 

Eminönü’nde gündüz gezen ayaklardır

Cuma namazında çarpık duran

Her temenni ettiği yoktur insana

Bir milyon değildir ne alırsan

Hayat biraz da hayal biriktirmektir

 

Varoşlarda belki de bir sûr sesidir

Dul kadınların beklediği

Dul kadınlar ki hayat boyu çabalar

Çünkü erken ölür

Beş çocuklu babalar

 

Taşınan çocukların en son baktığıdır

Beyaz kağıttaki “kiralık” yazıları

Mahallenin yarısı konfeksiyona gider

Dönüp dönüp yaşar insan

Büyükler siyah, yaşlılar ah giyer

 

Baba eve ne zaman geleceksin

Çok yazmasın kızım, kapatıyorum

Sen bir meleksin

 

S.R.Y / Kasım 2010 / Üsküdar

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !